Desember var eit kjøken kvitt av mjøl

DESEMBER VAR EIT KJØKEN KVITT AV MJØL
av Øystein Hauge

den gamle skulen ved enden av innsjøen

står du litt vest for den store bjørka og ser inn gjennom
opne gangdøra kan du i den store spegelen sjå små krusingar i vatnet

(vinterstid sjå eit islagt vatn
men då er gangdøra som oftast stengd)

å bla i eit album mange i denne bygda ikkje er gamle nok til å vere avbilda i

guten i grøne kortbukser står bøygd over sykkelstyret trør og ser mot dynamoen følgjer leidningen frå dynamoen og ser lykta og kvistane av hegg i lyset frå lykta og det er midnatt og han har sett ein episode av krutrøyk
heime hos eine bestefar sin og han syklar gjennom vekselvis varm og kald kveldsluft og kjenner lukta av fuktig hegg

rognebæra i blåserør ut over sivilisasjonar han snart skulle bli kjend med
bjørketrea som svinga han inn i og utover eit førti år gammalt regn

skjora skuldig og vinden harpestemd og verkeleg og den høyrlege vinden gjennom greinene i tregolvet i denne gamle skulen førti år seinare

eit lano såpestykke ligg att i toreveret og i regnet og eit heilt symjekurs
heng over sykkelstyra på veg til eit klasserom noen har opna for dei endå det er midt i sommarferien

dei veldige vindauga som opnar innover og regnet mot
blankskurte berget under

ein gong før eller sidan vil også dette biletet lukke seg

songen frå aluminiumsboksen med fargestiftar
nesten så eg ikkje høyrer han lenger

første songen er den frå mora til barnet seier dei men eg veit ikkje
no høyrer eg snart ikkje songen frå aluminiumsboksen lenger
(ikkje den frå mor mi heller)

den amerikanske predikanten i det fillete sirkusteltet i skogen:
den dagen vil komme seier han at alt vil snøre seg saman seier han og at
vi vil felle tårer og tenner seier han at he will make the heavens
tremble and the earth will be shaken from its place
på denne brennande
vreidens dag og kanskje ikkje eingong under i vatnet er vi trygge
hugsar eg eg tenkte og

sprang og sprang

daktari var visna gras sol og sveitte flipper vatn og svale skuggar
den mørkredde guten med vasskrekk likte best scenene frå
gule ørkenar midt på dagen

i eit styrtregn førti år seinare seie dette høgt for seg sjølv idet han hentar i ei raud plastbøtte vatn frå den blå innsjøen vegår

eg tar notat av fregnene til den puritanske salmesyngande søster mi
eg lærer meg dei smale leppene hennar utanåt

i det kalde nærværet av mold og mor mjølkar eg pisset or ei lunka griseblære under den låge aluminiumshimmelen meir blind enn balansert

songane vi song var uferdige om risbollar berlinarkransar
sandkaker og kokosmakronar

desember var eit kjøken kvitt av mjøl og snøen utanfor glaset og
lyset over alt og alle

og så det sinnrike systemet til søster hans serviettsamlaren; alt rundt henne bretta inn i eit hukommelsens bermudatriangel der
alt var andre halvparten av alt

ho står i ein kritkvit brudekjole innfrosen i ei isblokk

den mørke molda under all snøen overtonedøv iskanten ein svart skugge og vinden i ei siste fase av oppløysing

slik er isens natur og slik er vindens men også dødens

månen i kveld som ein utviska flekk berre
(for han som har flytta inn i gamleskulen)
han legg arket med det nyskrivne diktet over i
karet med framkallingsvæske

med eit fiskebein tatoverer han i eine underarmen eit fiskebeinmønster

om lag der kateteret stod og hengande ned frå taket: det vesle
fugleburet sett saman av ribbein frå ørn

i den gamle filmen frå den gongen ser han ei gammal kvinne dryppe ferskt kveitebrød i eit fat ho har blanda i litt olivenolje og balsamicoeddik
salta og med svart peppar til

tre skikt med lysfølsame sølvsalt må til for at ein film kan kallast fargefilm
lyden vil ingen sakne så lenge noen berre drypper ferskt
kveitebrød i eit fat med olivenolje

slik den stumme er frårøva retten til å halde seg taus slik vil det gamle lydopptaket av pusten hans spelt baklengs aldri framstå som anna enn skoddesvelging og sorg stemmebunden

som vind gjennom halvrote reisverk flimrande over grått lerret som
kunstig lys idet det irettesett snøen

bestemor hans hadde ei eiga evne til å lytte
heile dagane kunne ho sitte med det svarte telefonrøret til øyret og med handa over mikrofonen

høyre folk snakke høgfrekvent og heilagt heilt til ho på sentralen
braut inn og bad henne leggje på

ein gong teikna ho med kolstift ei grashoppe og det rare var:
då teikninga var ferdig var grashoppa grøn

mannen ho levde med gjennom alle desse åra hadde vore i amerika
han kunne seie nøyaktig kva melodi orkesteret på titanic spelte på
det og det tidspunktet

i eit nesten gjennomsiktig vårmørker i indre agder hugse alle
songane der ute i atlanterhavet den natta for lenge sidan då han sjølv låg og
sov i dampskipet hellig olav

potetopptakaren eit notestativ for stille songar om hausten og i reprise
den sprø og sprakande musikken frå eit trøorgel
ingen har sett sine bein i sidan seint syttital

han har fått låne nøkkelen til det gamle skulehuset og berre det no blir mørkt:
springe gjennom ein skog hundre år etter at han var tenkt
brukt til seglskuter

Barndomsheimen min. Her bur søster Grete og mannen Gudmund no. Huset var ikkje så stort den gongen som no. Men likevel nok plass til to vaksne og åtte ungar.
Barndomsheimen min. Her bur i dag søster Grete og mannen Gudmund. Huset var ikkje så stort den gongen som no. Men likevel nok plass til to vaksne og åtte ungar.